Παρρησία

υψηλή πολιτική ανάλυση parrisia@gmail.com

27 October 2016

Κανάλια – Q & A




1. Ποιοι συγκρούστηκαν στην περίφημη υπόθεση «ρύθμιση (ξεκαθάρισμα) ραδιοτηλεοπτικού τοπίου»?

Από τη μία ο σύριζας και από την άλλη τα κανάλια που προμοτάρησαν συστηματικά, όσο κανείς άλλος το προεκλογικό, αντιδυτικό και εμπρηστικό συριζαϊκό αφήγημα, που απετέλεσαν τον βιότοπο όπου ευδοκίμησε και ανδρώθηκε ο homo syrizeus, ο υπέρτατος κήνσορας, ο τιμητής του πατριωτισμού των άλλων, ο υβριστής των πάντων. Πράγματι τα πλέον προβεβλημένα στελέχη της Καφενειακής Αριστεράς, οι κ.κ. Βαρουφάκης, Κατρούγκαλος, Μητρόπουλος κλπ έγιναν φίρμες και απέκτησαν πελατεία πολιτική και επαγγελματική μέσα από τις καθημερινές εμφανίσεις τους σε εκπομπές πρωϊνές (Παπαδάκης, Αυτιάς), «ενημερωτικές» (Χατζηνικολάου, Κουρής) και «ψυχαγωγικές» (Λαζόπουλος). Δεν μιλάμε για τις απλές, από κοινού με άλλους εμφανίσεις σε «πάνελ» αλλά για ένας-προς-έναν «συνεντεύξεις», για διαρκή και χωρίς κανέναν αντίλογο προβολή. 

Το τι ακριβώς ώθησε τον σύριζα, πέρα τη μόνιμη προσπάθεια δημιουργίας εχθρών, να στραφεί εναντίον των ευεργετών του είναι άγνωστο. Ισως πρόκειται για την παροιμιώδη κομμουνιστική συνήθεια της εκκαθάρισης αναλωσίμων συνοδοιπόρων. Σημασία έχει πως ο σύριζας αποφάσισε να καλύψει τα τεράστια ελλείμματα πολιτικής που προέκυψαν από την πολλαπλή διάψευση των προσδοκιών που ο ίδιος καλλιέργησε, θέτοντας στον κεντρικό πυρήνα του μετεκλογικού του αφηγήματος την πάταξη της «διαπλοκής» δηλαδή τον έλεγχο των καναλιών

2. Είχε πράγματι σκοπό ο σύριζας να κλείσει τα κανάλια?

Οπως σε κάθε στοχοθεσία, έτσι και σε αυτήν, υπάρχει μέγιστος και ελάχιστος στόχος. Ο ελάχιστος ήταν να χορηγηθεί μία τουλάχιστον άδεια σε ημέτερο επιχειρηματία. Η μέγιστη ήταν να κλείσουν τα μη επιθυμητά, τα όχι πια χρήσιμα. Το δεύτερο θα ερχόταν ως φυσικό επακόλουθο του πρώτου καθώς αυτοί που θα πλήρωναν 50 και 60 εκατομμύρια για ένα χαρτί θα ήταν οι ίδιοι που πρωτίστως θα είχαν απαίτηση να κλείσουν οι μη αδειούχοι. Η «βρόμικη» λοιπόν δουλειά του κλεισίματος θα γινόταν με επίσπευση των «νομίμων» καναλαρχών και όχι της κυβερνήσεως

3. Και τώρα που η δημοπρασία κατέπεσε?

Τώρα θα πρέπει να βρεθεί λύση διότι η κυβέρνηση υποσχέθηκε δύο άδειες σε μεγαλοπαράγοντες: στον Αρχοντα του Πειραιώς και στο εκ Πόντου –κατά δήλωσή του– ορμώμενο και του Πούτιν θρυλούμενο ενεργούμενο. Αν της περάσει η μεσοβέζικη λύση της προσωρινής «βεβαίωσης λειτουργίας», κατουσίαν θα έχει νικήσει. Η νίκη βεβαίως αυτή θα είναι πύρρειος, επικοινωνιακή καθώς η ιστορία των αδειών δεν παράγει οικονομικά αποτελέσματα για τον ευρύτερο πληθυσμό. Ομως όσο θρασύ είναι το κυβερνητικό εγχείρημα να πειστεί το ψηφοφοράτο ότι η πάταξη της διαπλοκής, όπως η ίδια την εννοεί, θα γεμίσει το πιάτο με φαγητό, άλλο τόσο σοβαρό σφάλμα είναι να πανηγυρίζει η αντιπολίτευση ότι η ματαίωση των κυβερνητικών σχεδίων λειτουργεί γενικώς και αορίστως ευεργετικά

4. Δηλαδή τι μάς λες? Οτι η κυβέρνηση θα συνεχίσει τον χαβά της σαν να μην συμβαίνει τίποτα?

Η υπόθεση «πάταξη της διαπλοκής» είναι για την κυβέρνηση έτσι και αλλιώς μία win-win κατάσταση. Αν κέρδιζε την υπόθεση στο ΣτΕ, όπου ειρήσθω εν παρόδω το δημόσιο εκπροσωπήθηκε από τον γνωστό και μη εξαιρετέο Μαντζουράνη, τότε θα μιλούσε για μία πολύ μεγάλη νίκη. Τώρα που το πράγμα φαίνεται να χαλάει, θα έχει να λέει ότι την πολεμούν εκτός από τα συμφέροντα και οι δικαστές. Και έχει την πολυτέλεια να πουλήσει αυτό ή οποιοδήποτε άλλο παραμύθι πρώτον επειδή δεν προβλέπεται κάποιο κομβικό πολιτικό σημείο ως το 2019 και δεύτερον διότι η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία είναι κατά το κοινώς λεγόμενον μπετοναρισμένη

17 April 2016

controls




Τρία από τα τέσσερα θεμέλια του αστικού καθεστώτος είναι η δημόσια τάξη, η αξία του νομίσματος και η τραπεζική πίστη (το τέταρτο είναι η δικαστική προστασία): να μπορείς να βγαίνεις από το σπίτι για να πας στη δουλειά σου χωρίς να φοβάσαι μη σε σφάξουν και εφόσον βγάζεις λ.χ. πέντε παράδες και ξοδεύεις τους τέσσερις, αφενός αυτοί να έχουν μία στοιχειωδώς σταθερή αγοραστική δύναμη, αφετέρου να μπορείς να ακουμπήσεις τον έναν που σού περισσεύει κάπου.

∙ Τι πέτυχε ο σύριζας με τα κ.κ.?

Πρώτα απ’όλα ένα τεράστιο πλήγμα στην τραπεζική πίστη και στο νόμισμα. Το κατατεθειμένο στις ελληνικές τράπεζες ευρώ έχει μειωμένη αξία σε σχέση με το ευρώ που κυκλοφοράει στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Δεύτερον διά της σοβιετικής εμπνεύσεως επιτροπής εγκρίσεως συναλλαγών ελέγχει τα πάρε-δώσε των επιχειρήσεων με το εξωτερικό, «φτιάχνει» και καταστρέφει επιχειρηματίες.

Τρίτον δεσμεύει το χρήμα και έχει όλο τον χρόνο να επεξεργαστεί «κούρεμα», τραπεζικό και κυριότερα φορολογικό.

∙ Γιατί ο πολύς κόσμος δεν χαλάστηκε από τα κ.κ. και πιστεύει ότι πρόκειται μόνον για το όριο αναλήψεων?

Πρώτον, διότι δεν έχει επιχειρήσει ποτέ στην ζωή του ή είναι αρκετά νέος για να θυμάται το σχετικό, προ του 1980 (οπότε έγινε μέλος της ΕΟΚ η Ελλάς) νομικό καθεστώς.

Δεύτερον, διότι έκανε τα κουμάντα του, αποσύροντας τα χρήματα του κατά το επτάμηνο της διαπραγμάτευσης της συμφοράς.

∙ Γιατί η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση?

Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, εκτός κοινού νομίσματος, τα κ.κ. θα είχαν διαλύσει την οικονομία. Ο σύριζας έχει την πολυτέλεια να κάνει τις ακροβασίες του χωρίς πολύ μεγάλες επιπτώσεις για τον ίδιο διότι γνωρίζει ότι από κάτω υπάρχει το δίχτυ ασφαλείας που ονομάζεται ΕΚΤ και ΕΕ.

∙ Συμπερασματικά:

Το ότι μπορεί και διατυπώνει δεύτερη κουβέντα για τα κ.κ. ο Προφ, συνιστά αυτοτελώς μία νίκη του σύριζα. Σε πολύ λίγο δε, τα στελέχη του θα επιχειρηματολογούν ανοιχτά υπέρ των κ.κ., ότι δήθεν περιόρισαν τη φοροδιαφυγή ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο

23 November 2015

Ζούμε ανάμεσα τους

ΖΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ
(ή να γιατί ο σύριζας θα μάς κυβερνήσει για παρα πολλά χρόνια)

Αγαπητές Φίλες και Φίλοι,
«συντρόφισσες» και «σύντροφοι»,

βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω την ολοκλήρωση της μεγάλης έρευνας στην άβυσσο που ονομάζουμε «ψυχή του συριζαίου ψηφοφόρου», ένα σύνθετο πρότζεκτ με δεδομένα δυναμικά (μεταβαλλόμενα) και αυξημένο βαθμό δυσκολίας.

Το ποιος και γιατί ψήφισε τον σύριζα δεν επιδέχεται μονοσήμαντης απαντήσεως. Τούτο οφείλεται κυρίως στις αλλεπάλληλες ψηφοφορίες που διεξήχθησαν κατά το τρέχον έτος. Η δε κατηγοριοποίηση των ψηφοφόρων καθίσταται έργο επίπονο και ως ένα βαθμό αλυσιτελές καθώς τα υποσύνολα δεν είναι στεγανά αλλά σε πολλές περιπτώσεις επικαλύπτονται. Το στραβοπάτημα της γενίκευσης ελλοχεύει σε κάθε βήμα.

Ενας ολίγον πιο ευχερής τρόπος να προσεγγίσει κανείς το ζήτημα είναι εξετάζοντας το timeline των εκλογικών αναμετρήσεων του 2015 όπου ως τέτοια λογίζεται και το δημοψήφισμα της συμφοράς της 5ης Ιουλίου.

Oι συριζαίοι αρέσκονται να λένε πως την τριετία 2012-2015 συντελέστηκε στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό μία «τεκτονική μετατόπιση». Περιγράφουν έτσι, μεγαλοπρεπώς, την διόγκωση του εκλογικού ποσοστού τους από το 4% στο 36%. Στην ουσία ωστόσο δεν πρόκειται για μετατόπιση τεκτονική ή άλλη αλλά για μεταμόρφωση οβιδιακή. Συριζαίοι βαφτίστηκαν καταρχάς (πρώτο μεγάλο υποσύνολο) οι πάσης φύσεως κρατικοδίαιτοι: επιχειρηματίες χωρίς ουσιαστικό αντικείμενο που έτρωγαν από τα διάφορα κοινοτικά προγράμματα, δημόσιοι υπάλληλοι – πελάτες της πασοκονουδού που μπήκαν από το παράθυρο, πρόωροι-χαριστικοί συνταξιούχοι και δυσαρεστημένοι από το μνημονιακό χτύπημα στον κορπορατισμό των ελαχίστων αμοιβών ελεύθεροι επαγγελματίες.

Ολοι αυτοί κινητοποιήθηκαν στην ψήφο προς τον σύριζα όχι από πίστη ή ελπίδα αλλά από μίσος και θυμό προς την πασοκονουδού που τους «έκλεψε το χαμόγελο», διατάραξε τις στημένες τους ζωές. Και πράγματι, άμα τη χρεοκοπία, η πασοκονουδού διέρρηξε μονομερώς, έπαψε να τηρεί το «κοινωνικό συμβόλαιο» που είχε υπογράψει με την πελατεία της, στο πλαίσιο του οποίου ο δικός της ρόλος (της πασοκονουδού) ήταν μεσαζοντικός: να μεσολαβεί μεταξύ της πηγής των χρημάτων (της ΕΟΚ αρχικά και κατόπιν, μετά την είσοδο στο ευρώ, και των χρηματαγορών) και της πελατείας διά του πλασαρίσματος κίβδηλων επενδυτικών προτάσεων και διά της αθρόας έκδοσης ομολόγων.

Μαζί με την πασοκονουδού, η κρατικοδίαιτη πελατεία μίσησε και την ενωμένη Ευρώπη, όπου ως ε.ε. νοείται η αδιάλειπτη εισροή φθηνού ή/και δωρεάν χρήματος. Ξάφνου αναδύθηκαν από τα βάθη της νεοελληνικής ψυχής μίση και χυδαιότητες κατά παντός ευρωπαίου με κύριο στόχο τη Γερμανία. Η βάση για όλα αυτά γνωστή: η παροιμιώδης νεοελληνική μεγαλομανία, ο μοναδικός αυτός συνδυασμός κόμπλεξ ανωτερο-κατωτερότητας που συνοψίζεται στην συνωμοσιολογική κατασκευή του περιουσίου έθνους που οι κακοί ξένοι δεν του επιτρέπουν να πραγματώσει το μεγαλειώδες πεπρωμένο του και το οποίον εν ολίγοις συνίσταται στην εσαεί ενεχυρίαση της κλασικής κληρονομιάς και της θέσης της χώρας στον χάρτη με σκοπό την εκβιαστική προσοδοθηρία.

Η παραπάνω μεταμόρφωση δεν ήταν αρκετή να δώσει στον σύριζα το εκλογικό προβάδισμα, το edge που έλεγαν και στο χωριό του πατέρα μου, διότι δεν ψηφίζουν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι ή όλοι οι επιχειρηματίες και οι ελεύθεροι επαγγελματίας μονοκούκι τον εκάστοτε πειστικότερο εξυπηρετητή. Κάποιοι, ευτυχώς όχι λίγοι, δεν υποκύπτουν στην οκνηρία που επέρχεται φυσιολογικά από την κατοχυρωμένη εργασιακή – επαγγελματική ασφάλεια αλλά το βασανίζουν περισσότερο.

Το σαφές προβάδισμα στον σύριζα στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου το έδωσε -ω! της εκπλήξεως- η νεοελληνική μπουρζουαζία, το κακέκτυπο αυτό που ονομάζεται κατ’ευφημισμόν αστική τάξη: άνθρωποι με τυπικά προσόντα, σπουδές στο εσωτερικό και το εξωτερικό, άνθρωποι που βαυκαλίζονται ότι τους κόβει λίγο παραπάνω από τους υπολοίπους με αποτέλεσμα να κάνουν μάλιστα και σκέψεις εξυπνακίστικες και κυνικές, του τύπου «δεν θα τολμήσει να κάνει τίποτα το ακραίο» ή «αν κάνει έστω και το ένα δέκατο απ’όσα υπόσχεται, εγώ θα είμαι ικανοποιημένος».

Αυτή η κατηγορία χρήζει περαιτέρω σχολιασμού καθώς η συμπεριφορά της είναι ενδεικτική του χαμηλού επιπέδου της εγχώρια παρεχόμενης τυπικής εκπαίδευσης. Ενα καλό παράδειγμα λοιπόν είναι αυτοί που υπολόγισαν, με τις παραδοχές που διατυπώθηκαν παραπάνω, ότι ο σύριζας θα καταργούσε τον «ΕμΦΙΑ». Δεν έκαναν αυτοί οι άνθρωποι δύο απλές μαθηματικές - λογικές σκέψεις και πράξεις επιπέδου α’ δημοτικού, προδίδοντας έτσι την μειωμένη ικανότητα τους στην κατανόηση και επεξεργασία της πραγματικότητας: (α) ότι το νεοελληνικό κράτος είναι ελλειμματικό, ήτοι δηλαδή τα έσοδα του υπολείπονται των εξόδων επί μονίμου βάσεως, από γενέσεως και (β) ότι ο σύριζα, ως κομμουνιστογενής σχηματισμός, ταυτίζει την κατοχή ακινήτου περιουσίας με τον αδικαιολόγητο πλουτισμό.

Μ'αυτά και μ'αυτά (συν κάποια άλλα που θα αναλυθούν παρακάτω) ο σύριζα κέρδισε τις εκλογές του Γενάρη. Η πρώτη ομάδα ψηφοφόρων που χάθηκε στο δρόμο, με το ξεκίνημα, ήταν οι λεγόμενοι «παλαιοί - παραδοσιακοί αριστεροί», που ψήφιζαν ΚΚ εσωτερικού όταν αυτό είχε λ.χ. τον Μανόλη Αναγνωστάκη στα ψηφοδέλτια του. Αυτοί, παρά την άλλα αντ’άλλων αλλά εν πάση περιπτώσει για αυτούς συγκινητική πολιτική ορκωμοσία του νεαρού πρωθυπουργού, έπαθαν σοκ από τη σύμπραξη με τον ψεκασμένο και έκοψαν αμέσως λάσπη.

Γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η εκπλήρωση των πάσης φύσεως προσδοκιών που καλλιεργήθηκαν κατά τον καλπασμό προς την εξουσία ήταν απλώς αδύνατη, ο σύριζας ανέβασε ταχύτητες, την επομένη κιόλας της πρώτης εκλογικής νίκης, στην εμπρηστική αντιδυτική ρητορική αποπειρώμενος αφενός να προετοιμάσει το έδαφος για το οικειοθελές γκρέξιτ, αφετέτου για να καλύψει τα τεράστια ελλείμματα πολιτικής που αναπόφευκτα θα προέκυπταν από την πολλαπλή διάψευση.

Διά της ραγδαίας όξυνσης των σχέσεων με τους παραδοσιακούς συμμάχους της Ελλάδος ο σύριζα πολλαπλασίασε την εκλογική επιρροή του. Πάσης φύσεως μπαχαλάκηδες που φθονούν τους συνέλληνες τους για ποικίλους λόγους, επιβιβάστηκαν στο ρόλερ-κόστερ της χυδαιότητας, στο τρελό φορτηγό που κατέληξε στο «ηρωϊκό» όχι της 5ης Ιουλίου. Πσεκαζμένοι, ναζήδες και λοιποί σκατόψυχοι γινήκαν ένα με τους κρατικοδίαιτους και πίστεψαν ότι ο Αλέξης εννόησε στα σοβαρά το «γαία πυρί μειχθήτω». Η ύστερα από μόλις μία εβδομάδα συνθηκολόγηση εξόργισε το ετερόκλητο πλήθος τους και είναι αυτοί που σήμερα φωνασκούν και ασχημονούν σε βάρος του λαστ γήαρ πολυαγαπημένου τους ηγέτη όχι διότι το γάμησε και ψόφησε με τη διαπραγμάτευση της συμφοράς αλλά επειδή δεν πάτησε το κουμπί να μας πάει στεγνά στη δραχμή.

Η αναστάτωση του Ιουλίου του 2015 και η βασανιστική αγωνία που αυτή προκάλεσε παρέσχε μία μοναδική ευκαιρία για την σύμπτυξη ενιαίου, αντιπολιτευτικού μετώπου με σκοπό την κεφαλαιοποίηση του σχετικά ομοιογενούς 39% του «ναι». Τούτο δυστυχώς όχι μόνον δεν συνέβη, αλλά, τουναντίον, η αντιπολίτευση επιψήφισε τη νέα συμφωνία δίνοντας ανάσα στον σύριζα και χρόνο για να ανασυνταχθεί και να καθαρίσει την εσωκομματική του αντιπολίτευση. Με απλά λόγια ψηφίζοντας το τρίτο μνημόνιο χωρίς προηγουμένως να αποσπάσει την παραμικρή δέσμευση από την κυβέρνηση, η ήδη απαξιωμένη από την έκπτωση του μεσαζοντικού της ρόλου πασοκονουδού κατέστη το πουτανάκι του σύριζα, δίνοντας νέα ώθηση στην αντιδιαστολή «νέο – παλιό» βάσει της οποίας αυτός κατήγαγε την νέα εκλογική νίκη του Σεπτεμβρίου.

Αφησα για το τέλος την πλέον δυσχερή στην κατανόησή της ομάδα συριζαίων ψηφοφόρων: τους νέους ηλικίας 18-25 ετών. Ο νέος άνθρωπος ψηφίζει παβλοφικά το νέο πρόσωπο. Αυτό εξηγεί τη διευρυμένη απήχηση του σύριζα σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα, ειδικά την 25/1. Με την πάροδο του χρόνου, που το νέο πρόσωπο αλλοιώθηκε φυσιογνωμικά και πολιτικά, ο νέος ψηφοφόρος, στην περίπτωση που δεν απέσχε, στις εκλογές του Σεπτέμβρη το έριξε και πάλι στον σύριζα. Γιατί? Διότι η νέα γενιά γαλουχήθηκε από την πασοκονουδού με την νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας: παίρνουμε ένα οποιοδήποτε πτυχίο και απαιτούμε τον διορισμό μας είτε στο δημόσιο ή, εναλλακτικά, στην επιχείρηση του κρατικοδίαιτου που έχει υποχρέωση στον βουλευτή να πάρει και 5-10-50 άτομα στη δούλεψή του. Τι είπε λοιπόν το 2010 η πασοκονουδού σε όλους αυτούς τους νέους άνθρωπους?  Οτι το τεράστιο κομματικό κράτος κορέσθηκε, δεν χωράει άλλους πελάτες και πως τώρα αυτοί θα πρέπει να δουλέψουν σε «απορρυθμισμένο» εργασιακό περιβάλλον για να πληρώνουν φόρους και εισφορές προκειμένου να συντηρηθεί μία παγιωμένη κατάσταση.

Αυτό με λίγα λόγια είναι το ψυχογράφημα του συριζαίου ψηφοφόρου. Πρόκειται για μία ψυχοσύνθεση συμπαγή, κατασταλαγμένη και κυρίως, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, θυμωμένη και κουρασμένη. Δεν ξαναγυρίζει πίσω, όπερ εγγυάται τη μακροχρόνια παραμονή του σύριζα στα πράγματα και ταυτόχρονα δεν ελπίζει πλέον σε τίποτα όπερ την μετατρέπει σε έναν θαυμάσιο όχλο, το ιδανικό πιόνι για τους στρατηγικούς σχεδιασμούς του -η αλήθεια είναι- ικανότατου επιτελείου του αξιοτίμου κ. πρωθυπουργού.