Tina

η «Π» βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι βρήκε μία κυβερνητική απόφαση το σκεπτικό της οποίας (όχι το δημοσιονομικό αλλά το «εθνικο-οικονομικό») επικροτεί και ότι αναμένει την εφαρμογή και άλλων, όχι απλών ορθολογικών σκέψεων, αλλά σημαντικών τομών όπως οι μονοεδρικές περιφέρειες, η διακομματική επιλογή των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων και ο μηδενισμός των εξοπλιστικών δαπανών.

Ψυχή βαθιά

Σύμφωνα με την κρατούσα σήμερα άποψη της λεγόμενης αριστερής διανόησης ο εμφύλιος πόλεμος ήταν η προσπάθεια ενός γνήσιου λαϊκού κινήματος να εγκαθιδρύσει ένα δικαιότερο κοινωνικό καθεστώς ("λαοκρατία"), ενώ σύμφωνα με τη νικηφόρα, "εθνικόφρονα" παράταξη το κίνημα του ΚΚΕ ήταν μία κοινή ανταρσία με μοναδικό στόχο τον διαμελισμό της εθνικής επικράτειας.

Η αλήθεια είναι ότι αμφότερες οι αντιμαχόμενες πλευρές βασίστηκαν στην υποστήριξη του ξένου παράγοντα: οι μεν αντάρτες εξυπηρετήθηκαν από τα ανοιχτά για αυτούς σύνορα της Γιουγκοσλαβίας και τους "εθελοντές" του ΣΝΟΦ, η δε κυβέρνηση ξελασπώθηκε κυριολεκτικά από τον αγγλικό στρατό που εκδίωξε τον ΕΛΑΣ από την Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1944 και την αμερικανική πολεμική αεροπορία που το 1949 "καθάρισε" τα βουνά της Πίνδου. Είναι επίσης γνωστό ότι και οι δύο πλευρές μεταχειρίστηκαν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο (στρατολόγηση ανηλίκων, παιδομαζώματα, εκκενώσεις χωριών) τους ήδη εξουθενωμένους από την κατοχή κατοίκους των περιοχών όπου διαδραματίστηκαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Με βάση αυτά είναι δύσκολο να πει κανείς με βεβαιότητα το ποιος από τους δύο δικαιούται να διεκδικεί το λεγόμενο "ηθικό πλεονέκτημα". Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός καίριας σημασίας με χιλιάδες θύματα και ως τέτοιο χρήζει ψύχραιμης και συστηματικής προσέγγισης μακριά από ιδεοληψίες και κυρίως με ανθρωπιά και σεβασμό στις ζωές που καταστράφηκαν τόσο κατά τη διάρκεια, όσο και μετά από τον πόλεμο, όπως ακριβώς το χειρίστηκε ο κύριος Π. Βούλγαρης με την τελευταία ταινία του αλλά και παλαιότερα με τα "Πέτρινα χρόνια".

New Age

Διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες (με κυριότερη την «Π») και αποδεικνύοντας ότι το νέο ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία σχέση με εκείνο το παλιό κρατικιστικό που έτρεχε πίσω από τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα, ο GPAP φαίνεται πως βρήκε τη λύση στο ακανθώδες πρόβλημα του λιμανιού του Πειραιά. Υποκλινόμεθα και αναμένουμε με ενδιαφέρον τέτοιες ρηξικέλευθες ρυθμίσεις και για τις άλλες «μεταρρυθμίσεις» της Νέας Δημοπρασίας που ο κύριος πρωθυπουργός δεσμεύτηκε προεκλογικά ότι θα επανεξετάσει.

Τα παιδία παίζει

Η απεργία στον ΟΛΠ είναι μία πρώτη, καθοριστικής σημασίας δοκιμασία για τη νέα κυβέρνηση και τις διακηρύξεις του Γ. Παπανδρέου περί «αποκομματικοποίησης». Αφού σιγοντάρισε προεκλογικά το εκεί κρατικοδίαιτο συνδικάτο υποσχόμενος επανεξέταση της συμφωνίας, τώρα ο GPAP θα πρέπει να βρει έναν τρόπο για να συμβιβάσει τα διεθνώς συμφωνημένα με την απαίτηση των φίλα προσκείμενων στο ΠΑΣΟΚ συνδικαλιστών να παραμείνει το λιμάνι εντελώς κρατικό. Υπάρχει βεβαίως και η εύκολη λύση - συνταγή του προκατόχου του: βολεύουμε όποιους αντιδρούν στο δημόσιο και σε όσους έχουν κουραστεί να εργάζονται προσφέρουμε πρόωρη σύνταξη (αλλέως γνωστή και ως «εθελουσία έξοδος») δαπάναις του ασφαλιστικού «Αγίου Παντελεήμονος» που ακούει στο όνομα ΙΚΑ δηλαδή σε βάρος της μεγάλης και χωρίς καμία ουσιαστική εκπροσώπηση μάζας των ιδιωτικών υπαλλήλων της χώρας που δυστυχώς δεν διαθέτουν καμία από τις πολυτέλειες των «καημένων» λιμενεργατών (υπερωρίες, αποχές, απεργίες κλπ).

Πάμε

Με τους καλύτερους οιωνούς ξεκινάει τη θητεία της η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Με ισχυρή αυτοδυναμία που επιτρέπει στον αρχηγό την πολυτέλεια των διαγραφών, την συντετριμμένη αντιπολίτευση σε φάση αναζήτησης νέας ηγεσίας (υποψήφιοι δύο μετανοήσαντες αποστάτες, η θυγατέρα Μητσοτάκη και ο Πανίκας...) και τα εσωκομματικά γραμμάτια ξοφλημένα (Θ. Πάγκαλος, αντιπρόεδρος και ουσιαστικός κυβερνήτης), ο Γ. Παπανδρέου επιτέλους επιστρέφει στο αγαπημένο του ΥΠΕΞ. Εφεξής ο κ. Αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως θα λέει, όπως συνηθίζει, ό,τι τού κατέβει και από την άλλη ο GPAP με τα σπασμένα ελληνικά του θα προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

Στο μεταξύ ανακοινώθηκαν τα ονόματα των νέων υπουργών και υπουργείων («Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ατομικών Δικαιωμάτων», «Παιδείας και Διά Βίου Μάθησης», «Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής» κ.ά. ευφάνταστα). Οι κακεντρεχείς θα επισημάνουν ότι κάπως έτσι είχε ξεκινήσει και ο προκάτοχος του GPAP, μετονομάζοντας υπουργεία (το Εργασίας είχε γίνει Απασχόλησης, το Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης κλπ), ώσπου 5 χρόνια αργότερα έσπασε τα μούτρα του. Η διαφορά από την Κυβέρνηση του Χθες έγκειται στα πρόσωπα (λ.χ. η Φώφη στο Υγείας, η Αγγελική Γκερέκου-Βοσκοπούλου στο Πολιτισμού και η Θεοδώρα Τζάκρη ως υφυπουργός «Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης») τα οποία καταδεικνύουν ακριβώς την αποφασιστικότητα του νέου πρωθυπουργού για την όσο το δυνατόν πιο επιτυχημένη εφαρμογή της πολιτικής του.

siktir

Oι πρόωρες εκλογές της 4ης Οκτωβρίου συνιστούν παραδοχή αποτυχίας από μέρους του εγχώριου πολιτικού προσωπικού να διαχειριστεί τα χρόνια προβλήματα που το ίδιο έχει δημιουργήσει. Τριάντα χρόνια υπερτιμο- λογημένων δημοσίων δαπανών σε άχρηστα όπλα, πανάκριβα κατασκευαστικά έργα και μισθούς εκατοντάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση η οποία περιορίζει την φοροεισπρακτική άρα και τη δανειοληπτική ικανότητα του ελληνικού δημοσίου, έχουν φτάσει τη χώρα στο χείλος της αβύσσου.

Καμία από τις δικαιολογίες που επικαλέστηκε ο Κ. Καραμανλής για τις νέες εκλογές δεν ευσταθεί. Είχε στη διάθεση του πεντέμισυ χρόνια για να ασχοληθεί με τις παθογένειες του ελληνικού κράτους. Αντί λοιπόν να το «επανιδρύσει», όπως υποσχέθηκε, αναλώθηκε σε δήθεν μεταρρυθμίσεις όπως λ.χ. η «εξυγίανση» της Ολυμπιακής Αεροπορίας, μία σύμβαση ιδιαίτερα βλαπτική, σχεδόν καταστροφική για το δημόσιο συμφέρον και πιο συγκεκριμένα για το ΙΚΑ το οποίο υποχρεώνεται να αναλάβει το κόστος μίας ακόμη εθελουσίας εξόδου.

Τώρα πια που ο κόμπος έφτασε στο χτένι και η στάση πληρωμών δηλαδή η πτώχευση του ελληνικού δημοσίου είναι πλέον πολύ κοντά (αρθρογράφος της «Κ» την προσδιορίζει χρονικά για τις αρχές του νέου έτους) ο άλλοτε κατά δήλωσή του «ισχυρός ηγέτης» εγκαταλείπει τη θέση του. Αφήνει πίσω του μεγαλύτερο δημόσιο χρέος και πολυπληθέστερο κομματικό κράτος από αυτά που παρέλαβε. Κυρίως αφήνει πίσω του ένα νέο, ακόμη χαμηλότερο επίπεδο πολιτικής συμπεριφοράς (Βατοπέδι, φοροαποφυγή Βουλγαράκη κ.ά.) στο οποίο μετά χαράς θα κινηθεί και η διάδοχη κατάσταση.

Θα σε ξανάβρω στους μπαχτσέδες

Είναι πλέον σαφές ότι όταν το 2004 ο Κώστας Καραμανλής μιλούσε περί επανίδρυσης εννοούσε την de facto αλλαγή του Συντάγματος διά της διενέργειας εκλογών συχνότερα από το προβλεπόμενο. Με το νέο σύστημα οι πολίτες βασανίζονται από τις τύψεις τους για μικρότερο χρονικό διάστημα και έχουν πλέον την δυνατότητα μέσα σε μόλις δύο χρόνια να διορθώσουν το λάθος τους κάνοντας ένα ακόμη, κατά πάσα πιθανότητα μεγαλύτερο από το προηγούμενο.

Βεβαίως τα επιτεύγματα της Νέας Διακυβέρνησης δεν εξαντλούνται σε αυτήν τη βαθιά δημοκρατική μεταρρύθμιση. Η αρτιότερη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών και η ταχύτερη εξυπηρέτηση πολιτών και επενδυτών, η χωρίς διακρίσεις εμπέδωση της απαραίτητης φορολογικής συνείδησης, η εξυγίανση προβληματικών επιχειρήσεων διά της χρεοκοπίας του ΙΚΑ και η διαφανέστερη διαχείριση των συνταξιοδοτικών αποθεματικών έχουν επηρεάσει τη ζωή των ιθαγενών πολλαπλά.

Με βάση τα παραπάνω και λαμβάνοντας υπόψη τα σοβαρά μειονεκτήματα του κυρίως αντιπάλου, οι νέες εκλογές θα πρέπει λογικά να είναι για τον κύριο Καραμανλή ένας ξεκούραστος περίπατος.