Εκθεση προόδου 01

Μετά τις πολύ επιτυχημένες μετονομασίες υπουργείων η νέα κυβέρνηση βαδίζει σταθερά στο δρόμο του νέου πολιτικού πολιτισμού που χάραξε ο Ανύπαρκτος. Ηδη μετράει τις πρώτες απώλειες της: μία αυτή του υφυπουργού Εσωτερικών Ντίνου Ρόβλια ο οποίος ενώ κατήγγειλλε ως αντιπολίτευση τις γαλάζιες μετατάξεις κατελήφθη να ασχολείται και ο ίδιος με τις αντίστοιχες πράσινες. Δεύτερη και σημαντικότερη αυτή του Ανδρέα Κουτούπη ο οποίος μπορεί μεν να ξεγέλασε το ηλεκτρονικό σύστημα του GPAP αλλά δεν κατόρθωσε να ξεφύγει από τα τσακαλάκια της κλαδικής τα οποία και πήραν το αίμα τους πίσω αναλαμβάνοντας όλες τις εναπομείνασες κενές θέσεις σε υπουργεία, ΔΕΚΟ, οργανισμούς, πάσης φύσεως επιτροπές και κυρίως στις περιφέρειες (που διαχειρίζονται το μπακίρι του ΕΣΠΑ) παρά την "open.gov" γραμμή του πρωθυπουργού.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα φαίνεται να υπάρχει στον λεγόμενο συντονισμό του κυβερνητικού έργου. Υπό την πίεση των χρηματαγορών η κυβέρνηση φέρεται σαν να έχει πάθει παράκρουση. Ο καθένας μιλάει επί παντός του επιστητού ανεξάρτητα από χαρτοφυλάκια, αρμοδιότητες, τομείς ευθύνης κλπ. Ετσι λ.χ. έχουμε τον υπουργό ΠΡΟ-ΠΟ να μιλάει για τη σωτηρία της οικονομίας και την υπουργό Παιδείας να λέει πομπώδεις σαχλαμαρίτσες για τη φοροδιαφυγή. Το μπάχαλο που έτσι προκαλείται μπορεί να είναι χρήσιμο για την καλλιέργεια του απαραίτητου κλίματος και του μεσσιανικού προφίλ του αρχηγού (ο οποίος βεβαίως κάποια στιγμή θα "επέμβει δυναμικά" για να "λύσει" διχογνωμίες και προβλήματα) ωστόσο δεν διευκολύνει τη δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει το μπατιρημένο από τα καμώματα του εγχώριου πολιτικού προσωπικού νεοελληνικό κράτος.

(συνεχίζεται)

D.O.A.

Δύο και πλέον μήνες ύστερα από τις εκλογές η νέα κυβέρνηση διαπιστώνει την κακή κατάσταση των δημοσίων οικονομικών, αυτήν για την οποία μιλούσε προεκλογικά και ο όπου φύγει-φύγει Ανύπαρκτος. Δυστυχώς όμως αντί για πράξεις ακούμε πομπώδεις κενολογίες του τύπου «η πατρίδα βρίσκεται στην εντατική» οι οποίες δεν βοηθούν σε τίποτα καθώς πολύ απλά δεν αποδίδουν ορθά την πραγματικότητα. Αυτό που έχει χρεοκοπήσει δεν είναι η «πατρίδα» γενικά και αόριστα αλλά το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας όπου το εγχώριο πολιτικό προσωπικό δανείζεται εν ονόματι των φορολογουμένων μισθωτών και συνταξιούχων για να προμηθεύεται άχρηστα όπλα, να κατασκευάζει υπερτιμημένα και -όταν πια ολοκληρώνονται- ήδη παρωχημένα δημόσια έργα και για να μισθοδοτεί ένα υπερμέγεθες δημόσιο που παράγει ελάχιστα και το οποίο δεν εμπνέει εμπιστοσύνη σε κανέναν. Είναι αυτή η κυριολεκτικά εγκληματική συμπεριφορά που πρέπει να κοπεί και είναι ανάγκη επιτέλους τα κόμματα «εξουσίας» ομού μετά των πρεσβευτών της κυρίαρχης στην Ελλάδα «αριστερής» ιδεολογίας να παύσουν τον λαϊκισμό και τον σοδομισμό της κοινής λογικής και των λιγοστών πόρων που έχουν απομείνει.

στη (νέα) δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα

Σύμφωνα με τον Ροϊδιο ορισμό του κόμματος αρχηγός στη ΝΔ θα πρέπει λογικά να γίνει αυτός που συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει εκλογές. Αν και η «εκλογιμότητα» του αρχηγού είναι μία εικόνα που εν πολλοίς διαμορφώνεται από τα Μέσα Μαζικού Εκβιασμού, η Νέα Δημοκρατία με τη συγκεκριμένη διαδικασία που έχει επιλέξει, δείχνει να κινείται στη σωστή κατεύθυνση: όποιος εκ των δύο καταφέρει να κινητοποιήσει περισσότερους ιθαγενείς να γραφτούν μέλη μίας χρήσεως, θα πάρει τα κλειδιά του μαγαζιού.

Σε ό,τι αφορά τους υποψηφίους αυτούς καθεαυτούς, όλοι εμείς οι απανταχού ανιδιοτελείς «φίλοι» της ΝΔ που δεν μάς επετράπη να εκφράσουμε ελεύθερα και χωρίς δεσμεύσεις τη γνώμη μας (όπως έγινε στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ), δηλώνουμε τον προβληματισμό μας για την έλλειψη ουσιαστικών επιλογών. H μεν Ντόρα απορρίπτεται αυτομάτως ένεκα της α' βαθμού συγγενείας της με γνωστό βρυκόλακα της πολιτικής, o δε Σαμαράς ελέγχεται λόγω της γνωστής υπερφιλοδοξίας που τον ωθεί να συμπεριφέρεται σαν κακομαθημένο παιδί. Εδώ έγκειται και το πρόβλημα με τον κατά τα ΜΜΕ επικρατέστερο «μεσσήνιο πολιτικό»: προκειμένου να κάνει το κομμάτι του, ανήγαγε μία επιλύσιμη διαφορά με την τότε αδύναμη Σλαβομακεδονία σε μέγα «εθνικό» θέμα ικανοποιώντας έτσι τον μειωμένο ανδρισμό του ελληνικού πολιτικού προσωπικού που ενώ στήνει κώλο σε αυτούς που κατέχουν την Κύπρο, αυτοϊκανοποιείται ρίχνοντας στα αυτιά των ξυπόλυτων. Η «Π» εύχεται στα μέλη της ΝΔ «καλή φώτιση».

Κάτω από τη μέση

Με υπονοούμενα, ευθείες βολές και άλλα τέτοια πικάντικα συνεχίζεται η κούρσα της διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία. Μετά την αποχώρηση Αβραμόπουλου και τη δήλωση στήριξης του στον Α. Σαμαρά, το στρατόπεδο Μητσοτάκη έβγαλε στη φόρα το βαρύ πυροβολικό: «η κυρία Μπακογιάννη εγγυάται την ενότητα της παράταξης» δήλωσε με νόημα ο Αριστόβουλος Σπηλιωτόπουλος. Η βαρυσήμαντη αυτή διακήρυξη έκανε ήδη αισθητή την επίδραση της στα γκάλοπ της πλάκας που δημοσιεύονται σχετικά με την κρίσιμη εσωκομματική εκλογή περιορίζοντας το υποτιθέμενο προβάδισμα και προκαλώντας εκνευρισμό στο επιτελείο του καλύτερου μαθητή του πατέρα Μητσοτάκη ο οποίος και αποφάσισε εφεξής να παίξει βρωμικά. Ηδη επιφανή στελέχη της καραμανλικής πτέρυγας, όπως ο Ανιψιός Β', καταφέρονται ανοιχτά εναντίον της Θυγατέρας αποκαλύπτοντας τον πραγματικό ρόλο της στη συνωμοσία που κατέληξε στην πτώση του Ανύπαρκτου και καταγγέλοντας με ηρωϊκή αυταπάρνηση τον θλιβερό, οικογενειοκρατικό χαρακτήρα των ελληνικών κομμάτων.

Ο,τι να'ναι

Αφού έλυσε όλα τα προβλήματα του δικαστικού συστήματος με κυριότερο αυτό της ατιμωρησίας πουλημένων δικαστών, ο Αρειος Πάγος αποφάσισε την επανάληψη της δίκης των Εξι που κρίθηκαν το 1922 υπεύθυνοι για την μικρασιατική τραγωδία. Η «Π» χαιρετίζει την θαρραλέα πρωτοβουλία του ανωτάτου δικαστηρίου και προτείνει επίσης την άμεση αναψηλάφιση της δίκης του Σωκράτη, της δίκης του Κολοκοτρώνη και (γιατί όχι;) της δίκης των πρωταιτίων και του Ιωαννίδη. Αλλωστε η συλλήβδην εξίσωση όλων, δικαίων και αδίκων και η απαλλαγή τους για αδικήματα υπαρκτά και ανύπαρκτα ταιριάζει απόλυτα στο μεγαλείο της νεοελληνικής ψυχής, την παροιμιώδη λήθη των ιθαγενών και την κυρίαρχη νοοτροπία του «όλα επιτρέπονται».

Μέμορυ στίξ και arhidia

Με γοργούς ρυθμούς συνεχίζεται μετά από παύση 5,5 ετών ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας. Ηδη κατατέθηκε στη βουλή και προωθείται για ψήφιση το νομοσχέδιο για το νέο επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης το οποίο σύμφωνα με τα κριτήρια που τίθενται ενδέχεται να το πάρουν ακόμη και οι «μεγαλογιατροί του Κολωνακίου» που δεν δηλώνουν ούτε καν 10 χιλιάδες ευρώ ετήσιο εισόδημα και τους οποίους «κατακεραύνωνε» μόλις προχθές ο υπουργός Οικονομικών. Ο ίδιος υπουργός παρουσία του GPAP κατέθεσε επίσης στον πρόεδρο του σώματος τον νέο προϋπολογισμό σε ηλεκτρονική μορφή και συγκεκριμένα σε «στικάκι» (ελληνιστί memory-stick). Με την ενέργεια αυτή γίνεται πράξη και η οικολογική ευαισθησία που επιδεικνύεται με κάθε ευκαιρία από τη νέα κυβέρνηση. Αντί της μαζικής εκτύπωσης 300 και πλέον αντιτύπων εκ του γελοίου πονήματος, ο κάθε βουλευτής θα έχει την ευχέρεια να εκτυπώσει μονάχα το κομμάτι που τον ενδιαφέρει (δηλαδή κανένα) μειώνοντας έτσι σημαντικά τον όγκο των απορριμμάτων που παράγει κάθε χρόνο ο «ναός της δημοκρατίας».

Tina

η «Π» βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι βρήκε μία κυβερνητική απόφαση το σκεπτικό της οποίας (όχι το δημοσιονομικό αλλά το «εθνικο-οικονομικό») επικροτεί και ότι αναμένει την εφαρμογή και άλλων, όχι απλών ορθολογικών σκέψεων, αλλά σημαντικών τομών όπως οι μονοεδρικές περιφέρειες, η διακομματική επιλογή των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων και ο μηδενισμός των εξοπλιστικών δαπανών.

Ψυχή βαθιά

Σύμφωνα με την κρατούσα σήμερα άποψη της λεγόμενης αριστερής διανόησης ο εμφύλιος πόλεμος ήταν η προσπάθεια ενός γνήσιου λαϊκού κινήματος να εγκαθιδρύσει ένα δικαιότερο κοινωνικό καθεστώς ("λαοκρατία"), ενώ σύμφωνα με τη νικηφόρα, "εθνικόφρονα" παράταξη το κίνημα του ΚΚΕ ήταν μία κοινή ανταρσία με μοναδικό στόχο τον διαμελισμό της εθνικής επικράτειας.

Η αλήθεια είναι ότι αμφότερες οι αντιμαχόμενες πλευρές βασίστηκαν στην υποστήριξη του ξένου παράγοντα: οι μεν αντάρτες εξυπηρετήθηκαν από τα ανοιχτά για αυτούς σύνορα της Γιουγκοσλαβίας και τους "εθελοντές" του ΣΝΟΦ, η δε κυβέρνηση ξελασπώθηκε κυριολεκτικά από τον αγγλικό στρατό που εκδίωξε τον ΕΛΑΣ από την Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1944 και την αμερικανική πολεμική αεροπορία που το 1949 "καθάρισε" τα βουνά της Πίνδου. Είναι επίσης γνωστό ότι και οι δύο πλευρές μεταχειρίστηκαν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο (στρατολόγηση ανηλίκων, παιδομαζώματα, εκκενώσεις χωριών) τους ήδη εξουθενωμένους από την κατοχή κατοίκους των περιοχών όπου διαδραματίστηκαν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Με βάση αυτά είναι δύσκολο να πει κανείς με βεβαιότητα το ποιος από τους δύο δικαιούται να διεκδικεί το λεγόμενο "ηθικό πλεονέκτημα". Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός καίριας σημασίας με χιλιάδες θύματα και ως τέτοιο χρήζει ψύχραιμης και συστηματικής προσέγγισης μακριά από ιδεοληψίες και κυρίως με ανθρωπιά και σεβασμό στις ζωές που καταστράφηκαν τόσο κατά τη διάρκεια, όσο και μετά από τον πόλεμο, δηλαδή όπως ακριβώς το χειρίστηκε ο κύριος Π. Βούλγαρης με την τελευταία ταινία του αλλά και παλαιότερα με τα "Πέτρινα χρόνια".

New Age

Διαψεύδοντας τις Κασσάνδρες (με κυριότερη την «Π») και αποδεικνύοντας ότι το νέο ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία σχέση με εκείνο το παλιό κρατικιστικό που έτρεχε πίσω από τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα, ο GPAP φαίνεται πως βρήκε τη λύση στο ακανθώδες πρόβλημα του λιμανιού του Πειραιά. Υποκλινόμεθα και αναμένουμε με ενδιαφέρον και άλλες τέτοιες ρηξικέλευθες ρυθμίσεις για όλες τις «μεταρρυθμίσεις» της Νέας Δημοπρασίας που ο κύριος πρωθυπουργός δεσμεύτηκε προεκλογικά ότι θα επανεξετάσει.

Τα παιδία παίζει

Η απεργία στον ΟΛΠ είναι μία πρώτη, καθοριστικής σημασίας δοκιμασία για τη νέα κυβέρνηση και τις διακηρύξεις του Γ. Παπανδρέου περί «αποκομματικοποίησης». Αφού σιγοντάρισε προεκλογικά το εκεί κρατικοδίαιτο συνδικάτο υποσχόμενος επανεξέταση της συμφωνίας, τώρα ο GPAP θα πρέπει να βρει έναν τρόπο για να συμβιβάσει τα διεθνώς συμφωνημένα με την απαίτηση των φίλα προσκείμενων στο ΠΑΣΟΚ συνδικαλιστών να παραμείνει το λιμάνι δημοσιοϋπαλληλικό. Υπάρχει βεβαίως και η εύκολη λύση - συνταγή του προκατόχου του: βολεύουμε όποιους αντιδρούν στο δημόσιο και σε όσους έχουν κουραστεί να εργάζονται προσφέρουμε πρόωρη σύνταξη (αλλέως γνωστή και ως «εθελουσία έξοδος») δαπάναις του ασφαλιστικού «Αγίου Παντελεήμονος» που ακούει στο όνομα ΙΚΑ δηλαδή σε βάρος της μεγάλης και χωρίς καμία ουσιαστική εκπροσώπηση μάζας των ιδιωτικών υπαλλήλων της χώρας που δυστυχώς δεν διαθέτουν καμία από τις πολυτέλειες των «καημένων» λιμενεργατών (υπερωρίες, αποχές, απεργίες κλπ).