στερνή μου γνώση

Παρά την απώλεια ενός ακόμη βουλευτή η κυβέρνηση προχωρά ακάθεκτη στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων με τους πιστωτές. Αναφερόμενος στην απόλυτη απαξίωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, ο διαγραφείς βουλευτής Πρεβέζης Ευ. Παπαχρήστος χαρακτήρισε «άδικο» το νομοσχέδιο επικρίνοντας μάλιστα τους αρμόδιους υπουργούς ότι «δίνουν την ευκαιρία να αρθεί και η τελευταία άγκυρα που προστάτευε τους μισθούς από την κάθοδο» (sic). Παραλείπει βεβαίως να αναφέρει ότι το μνημόνιο (που και ο ίδιος ψήφισε τον Μάϊο) προβλέπει ακριβώς ό,τι καταψηφίζει σήμερα ("oι όροι των επιχειρησιακών συμβάσεων μπορούν να αποκλίνουν έναντι των αντίστοιχων όρων κλαδικών και εθνικών ΣΣΕ").

Από την ίδια επιφοίτηση πάσχουν τελευταία και οι εργαζόμενοι στα Μέσα Μαζικού Εκβιασμού, βασικό εργαλείο του πολιτικού προσωπικού για την κατατρομοκράτηση των ιθαγενών. Αφού επί ένα και πλέον χρόνο μάς φλόμωσαν στον εκβιασμό και σε ό,τι άλλο ψέμα μπορεί κανείς να φανταστεί, τώρα που οι απολύσεις χτυπούν και την πόρτα τους, ανακάλυψαν ξαφνικά το ανάλγητο πρόσωπο του καπιταλισμού και κατεβαίνουν σε απεργία διαρκείας δημιουργώντας ένα οπωσδήποτε ανεπιθύμητο προπαγανδιστικό μπλακ-άουτ.

Για ποιον λόγο απαιτήθηκε νέος νόμος για την εφαρμογή του ήδη ψηφισθέντος και γιατί καθυστέρησε τόσους μήνες να έρθει στη βουλή? Ποιος ωφελείται επί της ουσίας από την κατάργηση των ΣΣΕ και πώς ακριβώς βοηθώνται τα ασφαλιστικά ταμεία από την απορρύθμιση Παπανδρέου? Η κυβέρνηση προσπερνάει τα ουσιαστικά προβλήματα (χαμηλή προστιθέμενη αξία του εγχώριου προϊόντος και μη ανταποδοτικά ασφαλιστικά ταμεία), έχει από πολλού παραιτηθεί από οποιαδήποτε διαπραγμάτευση και ασχολείται αποκλειστικά με την επόμενη μέρα δηλαδή με τη διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος διά της συγκυβέρνησης κατά προτίμηση με το "αντίπαλον δέος" και όχι με πρόχειρα δεκανίκια, όπως ο Καρατζαφύρερ, αφού το εγχείρημα της κοινοβουλευτικής δικτατορίας προϋποθέτει συνεργασία με παλιά, παραδοσιακά, "αξιόπιστα" μαγαζιά.