για φαντάσου

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και με τη δέουσα προσήλωση εορτάστηκε το Αγιο Πάσχα σε ολόκληρη τη χώρα από λαό και πολιτική ηγεσία. Παρά τους αυστηρούς μνημονιακούς περιορισμούς, καραγκιοζιλίκια όπως η μεταφορά του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα δαπάναις του μπατιρημένου ελληνικού κράτους και συνοδεία υπουργού της κυβέρνησης επανελήφθησαν ως παράδοση ορίζει. Μέσα στο μπούγιο της πασχαλινής ραστώνης και την έντονη παραφιλολογία περί αναδιάρθρωσης πέρασε απαρατήρητη και η μαύρη επέτειος της 21ης Απριλίου 1967, του καθεστώτος εκείνου που το πολιτικό προσωπικό ανέδειξε σε τεκμήριο νομιμοποίησης της λεγόμενης "μεταπολίτευσης" δηλαδή της μετέπειτα βαρύτατης κακοποίησης της δημοκρατίας, της κοινής λογικής και του μέλλοντος της ελληνικής νεολαίας. Οι συνταγματάρχες, αστοιχείωτοι όντες, κατάφεραν δύο πράγματα: πρώτον να αναγάγουν τη σοβιετική ιδεολογία σε κυρίαρχο παράγοντα διαμόρφωσης της πολιτικής στην Ελλάδα και δεύτερον να ολοκληρώσουν στην Κύπρο τη δουλειά που είχε ξεκινήσει ήδη από το 1955. Σε τελική ανάλυση όμως υπήρξαν οι μόνοι κυβερνήτες από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους που έκαναν φυλακή (και ορισμένοι πέθαναν εντός) για τα εγκλήματα τους σε κραυγαλέα αντιδιαστολή προς το μεταπολιτευτικό πολιτικό προσωπικό το οποίο αφού εξασφάλισε για τον εαυτό του την απόλυτη ασυλία, χέστηκε στο χρήμα και μάς χρέωσε με ένα ασύλληπτο για τον κοινό νου χρέος (350 δισ. ευρώ). Είναι λοιπόν τέτοια η κατάντια του δημοσίου βίου στην Ελλάδα του 2011 ώστε συγκρίνοντας κανείς το όποιο παρελθόν με το θλιβερό παρόν, να βλέπει ακόμη και τους χουνταίους με αναθεωρητική επιείκεια.