diehard

Μετά από δύο περίπου μήνες έντονων αναταράξεων στις ανοικτές θάλασσες των αδηφάγων αγορών το κυβερνητικό καράβι έπιασε επιτέλους απάνεμο λιμάνι. Τα τράβαλα ξεκίνησαν όταν η καπιταλιστική υπερδύναμη αποφάσισε την άδικη, πολιτική δίωξη του ειλικρινούς φιλέλληνα πλην όμως αθεράπευτου πουτανιάρη Ντομινίκ. Ξάφνου άρχισαν οι ανεύθυνες κουβέντες περί δισταγμών από μέρους του ΔΝΤ για την εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου των 110 δισ. ευρώ οι οποίες εντάθηκαν όταν οι γκάνγκστερς που κάνουν κουμάντο στις υπόλοιπες χώρες-μέλη της ευρωζώνης άρχισαν ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του για τις προϋποθέσεις περαιτέρω συνέχισης της χρηματοδότησης.

Υπό την πίεση 16 πολιτικών προσωπικοτήτων βαρέων βαρών όπως η τηλεπερσόνα Εύα Καϊλή, η φυτευτή από τα γνωστά εκδοτικά συμφέροντα Σοφία Γιαννακά, ο επιτυχημένος πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων Θωμάς Ρομπόπουλος και άλλα προβεβλημένα προϊόντα του κομματικού σωλήνα (Τόνια Αντωνίου, Πάρις Κουκουλόπουλος, Εκτωρ Νασιώκας, Νίκος Σαλαγιάννης) οι οποίοι με τη γνωστή πλέον επιστολή τους ζήτησαν μετ'επιτάσεως την "άμεση σύγκλιση (sic) όλων των θεσμικών οργάνων", ο Τζι-Πάπ κατελήφθη από πανικό ότι δεν θα μπορέσει να περάσει τα ευεργετικά μέτρα που προβλέπονται στο Μνημόνιο ΙΙ και αφού υπέβαλε την παραίτησή του στον αρχηγό της Πολιτικής Ανοιξης, ανέκρουσε πρύμνη και αναδιοργάνωσε την κυβέρνηση του επιλέγοντας ως νέο, αναλώσιμο υπουργό Οικονομικών τον πρώην εσωκομματικό του αντίπαλο.

Η στόχευση του πρωθυπουργού είναι προφανής. Εφόσον η global thinking παπαρολογία στην οποία εξειδικεύεται έχει πλέον κουράσει, τρέφει τη βάσιμη ελπίδα ότι οι ξένοι δανειστές θα φοβηθούν από την εμφατική λογοδιάρροια του νέου «Τσάρου» (...) και θα δώσουν όσα χρήματα απαιτούνται προκειμένου για την επιβίωση του νεοελληνικού πελατειακού κράτους με το οποίο έχουν βολευτεί έλληνες και ξένοι, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και ελεεινό πολιτικό προσωπικό. Η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει.