περ δε πουτς

Σύμφωνα με τον νέο υπουργό Οικονομικών το ειδικό έκτακτο τέλος επί των ακινήτων είναι ένα «ελάχιστο, μηδαμινό ασφάλιστρο κινδύνου της περιουσίας μας». Η συλλογιστική του είναι πως σε περίπτωση που δεν περιοριστεί το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, οι ξένοι πιστωτές θα πάψουν την αιμοδοσία του ελληνικού δημοσίου το οποίο θα χρεοκοπήσει με αποτέλεσμα μεταξύ άλλων τη ραγδαία πτώση των αξιών των ακινήτων. Ομως όταν πρόκειται για πρώτη κατοικία, για το σπίτι που στεγάζει την οικογένεια του καθενός, τι σημασία μπορεί να έχει η εμπορική της αξία?

Bασική αρχή προκειμένου για τη συλλογική αντιμετώπιση της όποιας κρίσης είναι η εμπέδωση ενός στοιχειώδους αισθήματος δικαιοσύνης. Η κυβέρνηση με την πολιτική της που συνίσταται σε οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων χωρίς καμία αξιολόγηση και στην ουσιαστική μετατροπή της πρώτης κατοικίας από ιδιόκτητη σε ενοικιαζόμενη με επικαρπωτή το δημόσιο, έχει δείξει ότι προτεραιότητα της δεν είναι η δημοσιονομική εξυγίανση δηλαδή η περικοπή των απύθμενων δαπανών (άχρηστοι εξοπλισμοί, υπερτιμημένα δημόσια έργα, ΕΣΥ και μισθοδοσία υπεράριθμων και αργόμισθων) αλλά μόνον η πολιτική επιβίωσή της εξού άλλωστε και η υπέρ πάντων προστασία της δημοσιοϋπαλληλίας. Αρκεί μόνο η σύγκριση της «εργασιακής εφεδρείας» (αποζημίωση με το 60% του μισθού για 2 χρόνια) με τα επιδόματα του ΟΑΕΔ (450 ευρώ για 14 μήνες) για να αντιληφθεί κανείς την ιδιαίτερη μεταχείριση που επιφυλάσσεται για την προνομιακή αυτή δεξαμενή ψήφων.

Το άλλο, θλιβερό συμπέρασμα που προκύπτει από το νέο τέλος ακινήτων είναι ότι, δυστυχώς, ύστερα από 190 χρόνια ύπαρξης του νεοελληνικού κράτους, 190 χρόνια κατά τα οποία η «σύγχρονη» Ελλάδα εντάχθηκε στην κοινωνία των δυτικών εθνών και συγχρωτίσθηκε με μεγάλες και σπουδαίες χώρες, οικονομίες και κοινωνίες, ο μόνος τρόπος διά του οποίου μπορούν να εισπραχθούν φόροι σε αυτήν τη χώρα είναι ο εκβιασμός (ή πληρώνεις ή σού κόβω το ρεύμα). Οπως δηλαδή γινόταν και επί τουρκοκρατίας (ή πληρώνεις ή σου κόβω το λαρύγγι). Στο καταπληκτικό βιβλίο του «Ενας Αγγλος στη Μακεδονία του 1900» ο βρετανός περιηγητής Τζωρτζ Φρέντερικ Αμποτ περιγράφει την έκπληξη του σχετικά με τη συμπεριφορά των οθωμανών «ταξιλντάρ» οι οποίοι συστηματικά, όπως αναφέρει, αλλά και χωρίς καμία προειδοποίηση, επανέρχονταν για να ζητήσουν φόρους τους οποίους είχαν ήδη εισπράξει στο παρελθόν. Επέβαλαν δηλαδή έκτακτες εισφορές επί χρήσεων και πραγμάτων ήδη φορολογημένων. Ο,τι ακριβώς κάνει σήμερα η ανεξάρτητη, προκομμένη «Ελληνική Δημοκρατία»...