Σιγά μην κλάψω

Με σημερινό δημοσίευμα του στην "Καθημερινή" («Εμείς, οι κυβερνητικοί βουλευτές») ο βουλευτής Σάμου του ΠΑΣΟΚ αξιότιμος κ. Πυθαγόρας Χ. Βαρδίκος παραθέτει το γνωστό σενάριο ολικής καταστροφής που αναμεταδίδει κάθε τόσο ο ίδιος ο πρωθυπουργός για τις μετά την χρεωκοπία συνέπειες (πτώχευση τραπεζών, έξοδος από το ευρώ, σαρωτικός πληθωρισμός κλπ) προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα σκληρά φορολογικά μέτρα ως ένα γολγοθά τον οποίο δεν βιώνουν μονάχα οι απλοί πολίτες αλλά πρώτοι απ'όλους αυτός και οι συνάδελφοι του, όντες αναγκασμένοι να νομοθετούν τα όσα επαχθή εξαγγέλλει ο υπουργός Οικονομικών.

Είναι φανερό, όχι μόνον από το άρθρο του κ. βουλευτή αλλά και από την ξεκάθαρα παρελκυστική συμπεριφορά των καθ'ύλην αρμοδίων υπουργών, ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πιστεύει στις μεγάλες αλλαγές που πρέπει να υλοποιηθούν ώστε ο κρατικός προϋπολογισμός να καταστεί πλεονασματικός και η χώρα να ανακτήσει επιτέλους την οικονομική ανεξαρτησία που απώλεσε όχι όταν μπήκε στον μηχανισμό στήριξης αλλά από τότε που το εγχώριο πολιτικό προσωπικό αποφάσισε να εκδώσει σωρηδόν ομόλογα για να καλύψει τις υπέρογκες και εν πολλοίς αισχρές δαπάνες του.

Και πώς θα ήταν ποτέ δυνατόν ένας κομματικός σχηματισμός που στηρίζει την πολιτική του ύπαρξη στη διόγκωση του κράτους, να πάρει εκείνες τις αποφάσεις (λ.χ. αξιολόγηση δημοσίων υπαλλήλων και απόλυση των όποιων υπεραρίθμων) που θα το αυτοαναιρούσαν? Δεν περιμένουμε λοιπόν από τον κ. Βαρδίκο και τους συναδέλφους του κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν σήμερα δηλαδή την επιβολή ολοένα και περισσότερων φόρων σε βάρος όσων ήδη δηλώνουν τα εισοδήματα τους και χωρίς καν την παραμικρή προσπάθεια για ουσιαστική διεύρυνση της φορολογικής βάσης.

Με δεδομένη την ανελαστικότητα των δαπανών που συντηρούν το πελατειακό κράτος της μεταπολίτευσης και των παραμέτρων στις οποίες αυτό συνίσταται, τα περιθώρια ελιγμών είναι περιορισμένα. Ομως οφείλει κανείς να αναρωτηθεί: οι βουλευτές του κόμματος, του οποίου ο πρόεδρος είναι και επικεφαλής της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς», δεν θα μπορούσαν λ.χ. να μεριμνήσουν για την εξαίρεση της πρώτης κατοικίας από το νέο τέλος ακινήτων ή για την ουσιαστική επανεξέταση όλων των πρόωρων και αναπηρικών συντάξεων, ώστε να γίνουν περικοπές όχι οριζόντια, αλλά λογικά και στοχευμένα? Δεν θα μπορούσαν, σεβόμενοι τον σοσιαλιστικό τίτλο τους, να επιδιώξουν μία ελάχιστη δικαιοσύνη η οποία παρεμπιπτόντως συνιστά και τον μόνο τρόπο υπέρβασης της πολύπλευρης κρίσης, αν βεβαίως θέλουμε αυτό να επιτευχθεί χωρίς να αποκτηνωθούμε ως κοινωνία.

Δικαιολογίες του τύπου «δεν υπάρχει χρόνος για τέτοιες πολυτέλειες» δεν πιάνουν πλέον. Το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση εδώ και δύο χρόνια. Μπορεί να μην δημιούργησε αυτό άμεσα τη δημοσιονομική κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα, όμως θα μπορούσε σε αυτά τα δύο χρόνια να βάλει τα πράγματα σε μία σειρά. Κατά συνέπεια το «άγχος» και η «αγωνία» που βιώνουν ο κ. Βαρδίκος και οι συνάδελφοι του δεν συγκινούν, η δε υποτιθέμενη αυταπάρνηση που θεωρούν ότι επιδεικνύουν είναι κάτι το οποίο αφορά αποκλειστικά την πολιτική τους νοοτροπία και τις διαψευσθείσες προσωπικές προσδοκίες τους ότι θα μπορούσαν και αυτοί να συνεχίσουν να κάνουν ό,τι και οι προηγούμενοι: να αναλώνουν αφειδώς τους πόρους του ελληνικού δημοσίου, φορολογικούς και δανειακούς, σε απίθανες δαπάνες, στέλνοντας τον λογαριασμό σε όλους τους άλλους και κυρίως στις επόμενες γενεές.