Οσα δεν φτάνει η αλεπού

Yπό κανονικές συνθήκες μία βαθιά κρίση, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, θα συνιστούσε ευκαιρία αναζήτησης ευθυνών και διόρθωσης των κακώς κειμένων. Ευθυνών που αφορούν την κατασπατάληση μίας ακόμη τεράστιας για την ανάπτυξη του έθνους μας ευκαιρίας, της δυνατότητας έκδοσης φτηνών ομολόγων σε ευρώ από το 2001 και ύστερα. Κακώς κειμένων όπως το γεγονός ότι εισάγουμε τα περισσότερα από τα αγαθά που καταναλώνουμε, ακόμη και προϊόντα όπως λ.χ. τα γεωργικά όπου υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είμαστε αυτάρκεις.

Αντί αυτής της αναζήτησης, πολιτική ηγεσία, ΜΜΕ και ιθαγενείς ασχολούνται με τους «κακούς ξένους» οι οποίοι δεν έτρεξαν, ως ώφειλαν, για ακόμη μία φορά να μας σώσουν χωρίς πολλές-πολλές ερωτήσεις. Στο στόχαστρο αυτή τη φορά βρίσκονται οι «μισητοί» γερμανοί οι οποίοι σύμφωνα με τις πιο ακραίες αντιλήψεις μάς χρωστούν αιώνια λόγω της Κατοχής, ενώ με βάση άλλες, πιο ήπιες προσεγγίσεις, μας χρωστούν διότι ανήκουμε και εμείς στο ζωτικό χώρο (Ευρώπη) όπου συνετελέσθη και απ'όπου αντλεί τις δυνάμεις του το σύγχρονο γερμανικό οικονομικό θαύμα.

Το εγχώριο πολιτικό προσωπικό, αυτό που διαχειρίστηκε τις τύχες της Ελλάδος εντός της ΕΟΚ και της ΟΝΕ, τοποθετεί εσκεμμένα το πρόβλημα μας σε αχανή και αόριστα διεθνή πλαίσια προσπαθώντας να θολώσει και τελικά να αποσείσει τις δικές του κεφαλαιώδεις ευθύνες. Ομιλεί όψιμα περί της απουσίας και της ανάγκης θέσπισης κοινών ομολόγων («ευρω-ομολόγων») προκειμένου να σηκώσουν από κοινού όλα τα μέλη της ευρωζώνης και βασικά η Γερμανία το δικό μας δημοσιονομικό άγος δηλαδή να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν εσαεί την ωραία νεοελληνική συνήθεια μας να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα έχουμε.

Οσοι με περισσή ευκολία επικρίνουν την πρωθυπουργό της Γερμανίας για «έλλειψη πολιτικού θάρρους» αποκρύπτουν δύο πράγματα: πρώτον ότι το ευρωομόλογο ισοδυναμεί με αυστηρό έλεγχο των δημοσίων δαπανών και δεύτερον ότι η Γερμανία δεν επιθυμεί να παίξει τον ρόλο του παιδονόμου καθώς οι ίδιοι που ανέξοδα την καλούν σήμερα να τον αναλάβει, όταν αύριο θα θίγουν τα κομματικά και επιχειρηματικά τους συμφέροντα, θα την υβρίζουν με τις χειρότερους χαρακτηρισμούς (ναζήδες κλπ) που θα μπορούσε ποτέ κανείς να ξεστομίσει εναντίον ενός σπουδαίου λαού που από νωρίς έβαλε στην άκρη τους «δαίμονες» του και τράβηξε μπροστά φτιάχνοντας μία ευνομούμενη πολιτεία που σέβεται τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπεια των κατοίκων της. Είναι καιρός και εμείς να κάνουμε το ίδιο.