in memoriam

Αν και ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις, η διακυβέρνηση του Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου απέβη άκαρπη και μοιραία. Μολονότι διέθετε προσωπικά όλα εκείνα τα τυπικά εφόδια (μόρφωση, αριστοκρατική καταγωγή, κοσμοπολιτισμό) και μία υποτιθέμενη "αποσύνδεση" από την ελληνική πραγματικότητα, ωστόσο δεν κατάφερε να αποσοβήσει τις καταιγιστικές εξελίξεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και τον συντριπτικό αντίκτυπο που αυτές είχαν στο ήδη καταχρεωμένο κράτος. Κυριότερα, ενώ γνώριζε ότι δεν επρόκειτο να επανεκλεγεί, απέφυγε να υλοποιήσει ουσιαστικές τομές στη δημόσια διοίκηση και το πολίτευμα, κάποιες από τις οποίες, όπως το πλειοψηφικό, είχε και ο ίδιος κάνει προεκλογική σημαία. Αντ'αυτών αναλώθηκε σε κομματικό damage control θέτοντας ως βασική προτεραιότητα τη διατήρηση της ιστορικής φυσιογνωμίας του ΠΑΣΟΚ ως το κόμμα που άλλαξε άπαξ διά παντός τον κοινωνικό χάρτη της χώρας διαλύοντας την ιεραρχία στο κράτος και επιτείνοντας την ήδη προϋπάρχουσα στρεβλή ταξική διάκριση με βασικό κριτήριο το κομματικό φρόνημα.

Στα θετικά της πολιτείας του πιστώνονται η δημιουργία κάποιων sites όπως η "Διαύγεια" και βεβαίως η ελεύθερη, δωρεάν πρόσβαση στα φύλλα της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. Αρνητικά, μικροπολιτικά μπορεί κανείς να προσάψει στον Τζι-Πάπ πολλά. Ομως σε τελική ανάλυση τι διαφορετικό έκανε από αυτό που θα έκανε κάθε άλλος κομματάρχης στη θέση του? Υπερασπίστηκε με κάθε τρόπο την ιερότητα της δημοσιοϋπαλληλίας και περιφρούρησε με πείσμα τη μονιμότητα των θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα. Οσοι έχουν έστω και ένα μέλος της άμεσης οικογενείας τους το οποίο μισθοτροφοδοτείται από το δημόσιο ταμείο, οφείλουν στον Γιώργο Παπανδρέου απέραντη ευγνωμοσύνη παρά τις οριζόντιες αλλά, ένεκα ακριβώς της δομής των κομμάτων, αναπόφευκτες οριζόντιες περικοπές.

Σε ό,τι αφορά το φέουδό του, αν και χαμηλών τόνων, ο GPAP ηγήθηκε δυναμικά κινούμενος στην διακομματική πεπατημένη: μαζική, εκ περιτροπής υπουργοποίηση ώστε να ελαχιστοποιηθεί η λεγόμενη εσωκομματική αντιπολίτευση και για τους ξεροκέφαλους, διαγραφή. Και για το τέλος, ηρωϊκή έξοδος στο παρά 5' της ολικής καταστροφής, κατά το παράδειγμα Σημίτη και Καραμανλή Jr. προκειμένου το κόμμα, με άλλο αρχηγό, να παρθενογεννηθεί στα μάτια των αδιόρθωτων ιθαγενών με την παροιμιωδώς περιορισμένη μνήμη και την αμφιβόλου επιπέδου παιδεία.

Εγκαταλείποντας την εξουσία αφήνει παρακαταθήκη στη άμεση οικογένεια του το επώνυμό του το οποίο συν τω χρόνω θα επιτρέψει στα παιδιά του να πραγματώσουν και αυτά το αριστοκρατικό τους πεπρωμένο. Στο πόπολο αφήνει την ικανοποίηση ότι ψηφίζοντας "Παπαντρέου" (αυτόν ξέρετε, αυτόν εμπιστεύεστε) απηλλάγη για ακόμη δύο χρόνια από τη βασική υποχρέωση που έχει κάθε σοβαρός πολίτης, να σκέφτεται σε τακτική βάση, με συλλογικό πνεύμα και με γνώμονα το καλώς εννοούμενο γενικότερο συμφέρον για το ποιος μπορεί και πρέπει να ηγηθεί των κοινών μας ανθ'ημών καθώς η προσφιλής ασχολία των νεοελλήνων, δηλαδή η εμμονή με την ατομοκεντρική ύπαρξή τους, δεν αφήνει χρόνο για τίποτα άλλο.