Παρρησία

υψηλή πολιτική ανάλυση parrisia@gmail.com

28 January 2017

Δύο χρόνια σύριζα




Δύο χρόνια ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ο άλλοτε πολυαγαπημένος ηγέτης είναι σήμερα, ιδία απ'όσους ανεπιφύλακτα πίστεψαν σε αυτόν, αντικείμενο χλεύης και περιφρόνησης.

Δύο χρόνια διακυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και έξι χρόνια κρίσης ανέδειξαν επίσης ζητήματα και προβληματισμούς που ποτέ άλλοτε δεν μάς είχαν απασχολήσει:


1. τώρα που κόπηκαν τα εύκολα δανεικά και τα ελλείμματα του δημοσίου πρέπει να καλυφθούν από φορολογία, ανακαλύψαμε ότι το κράτος μας είναι μεγάλο. Οταν όμως το εγχώριο πολιτικό προσωπικό έγραφε λ.χ. για το 2009 στον προϋπολογισμό πως θα ξοδέψει 99 με έσοδα 66, δεν μας ενοχλούσε διότι την διαφορά βάζανε τότε οι αγορές αγοράζοντας τα ομόλογα μας,



2. τώρα που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προκάλεσε εκλογές με μοχλό την αυξημένη πλειοψηφία που απαιτείται για την εκλογή του αδειανού πουκαμίσου που ονομάζουμε ΠτΔ, ανακαλύψαμε με καθυστέρηση 30 ετών την γελοιώδη θεσμική αντίφαση,

3. τώρα που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έκανε το νομιμότατο δημοψήφισμα της 5/7/15 και έκλεισε τις τράπεζες, ανακαλύψαμε (κάποιοι, όχι όλοι) ότι το πρόβλημά τους εντοπίζεται στο ενεργητικό τους δηλαδή σε δάνεια που εγώ, εσύ και άλλοι δεν εξυπηρετούμε,

4. τώρα που ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. άφησε να εννοηθεί ότι θα επιτάξει ιδιωτικές εγκαταστάσεις, ανακαλύψαμε πως το δικαίωμα στην ιδιοκτησία έχει περιορισμούς.

Newsflash: τα νομικά θεμέλια για όλα τα παραπάνω δεν τα έστησε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ετέθησαν από τους υποτιθέμενους θεματοφύλακες του αστικού καθεστώτος, τα κόμματα που είμαστε έτοιμοι να ξαναψηφίσουμε ώστε να απαλλαγούμε από τη συμφορά που ακούει στο όνομα «σύριζας».

Συμπέρασμα: το να υβρίζει κανείς τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και να λοιδορεί όσους προ διετίας τον ψήφισαν δις δεν παράγει τίποτα. Προτιμότερο είναι να σκεφτεί τι μπορεί να γίνει προκειμένου να κλείσουν οι θεσμικές τρύπες και να οχυρωθεί καλύτερα το πολίτευμά μας ώστε να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα της επανάληψης ακροβασιών όπως εκείνες του θέρους του 2015.

Τέλος, είναι ανάγκη να δούμε ότι τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε είναι δυσεπίλυτα (ει μη ανεπίλυτα), όπερ σημαίνει πως δεν χωρούν μεσσιανικές λύσεις. Οποιος επιτρέψει στον εαυτό του να (ξανα)πιστέψει σε τέτοιες «λύσεις», προετοιμάζει ο ίδιος το έδαφος για την επόμενη, ακόμη πιο οδυνηρή απογοήτευσή του